The Writings Of Richard Ernacio

Ang writings nakakapanibago, sulat sa Filipino, ang pagsisimula pa ito. Pangatlo pa lang ito, baka naman masyado kayong excited para sa part na iyon. Gusto, siyempre maraming dahilan. Ayaw ang dami siguro na iniiwasan. Kailangan, kapag kailangan ka. Obligasyon, meron sa bawat isa. Hindi ko feel makakita ng mataba na naiirita ako. Hindi ko feel yung commercial ng lucky me. Payless pa rin kahit nagpapalit kami. No offense mentioned. Ito yung huli, yung dako. Paano kung ang dahilan at wala yung gusto? Di ba dako na. Siyempre nahayahay na kayo. Sana natawa o napatuto kayo sa sulat na ito. Salamat.

Tatawa tayo kay Tuesday. Minsan naiiyak ang mga tao. Pero nagagawa nilang magpatawa. Yung punto niyo, malungkot ang simbahan. Yung pagpako. Ngayong nalalapit na ang mahal na araw, sinisikap ng tao na magpatawa. Natawa ako nung panahon. Isa sa malungkot ang pag-unfriend ko kay A. Happy na ako sa 1000 friends. Naalala ko ang NCBA. Si halimaw, kung kaya. Buksan daw account ko. Kapag binuksan niya patay. Tignan nila yan nagcecellphone sa tapat ko. Check mo phone mo. Sira pag video at pag picture mo. Lahat yan ang patay. Mag camera at mag picture. Yung video ko hindi ako yun. Si Piolo na hindi umaamin na bading. Dito isisiwalat, ibibigay ang dapat malaman.

Itong bagong blogger website na ito ay naglalaman ng hindi lang karanasan kung hindi mga kaganapan sa buhay ko. Ito ay sulatin, hindi ito hinahangad na kagustuhan. Salamat sa pagbubukas ng bagong kabanata sa buhay ko. Nawa ay malaman niyo kung ano ang maaari niyong masambit sa sulat. Salamat sa mga magbabasa.